Kto ma siłę, ten ma rację? Niebezpieczna pokusa Carla Schmitta

Kiedy instytucje przestają ze sobą współpracować, a każda strona sporu powołuje się na własną interpretację prawa, pojawia się pokusa prostego wyjaśnienia: że naprawdę rządzi ten, kogo słuchają służby, przede wszystkim policja i armia. Pozostali mogą pisać uzasadnienia lub robić dobrą minę do złej gry. Takie spojrzenie z jednej strony ma siłę brutalnej oczywistości. Przecież przepisy i procedury nie działają samoczynnie. Ktoś je musi wykonywać, a więc potrzebni są ludzie, instytucje i posłuszeństwo. Z drugiej strony takie postawienie sprawy pozostawia bez odpowiedzi pytanie najważniejsze: czy możliwość narzucenia swojej woli oznacza prawo do jej narzucenia? Właśnie tutaj spotykamy Carla Schmitta. Carl Schmitt (1888–1985), niemiecki prawnik i krytyk liberalizmu, sformułował swoje najgłośniejsze koncepcje w czasach Republiki Weimarskiej. W „Teologii politycznej” wskazywał, że suwerenem jest ten, kto rozstrzyga o… stanie wyjątkowym. Porządek prawny potrzebuje warunków normalnego działania; w skrajnym kryzysie ktoś musi jednak zdecydować, jak je przywrócić. W „Pojęciu polityczności” za wyróżnik polityki uznał rozróżnienie przyjaciela i wroga. Chodziło o wroga publicznego, z którym Przeczytaj więcej The post Kto ma siłę, ten ma rację? Niebezpieczna pokusa Carla Schmitta first appeared on Aleteia Polska.